“کوچه!”

با اجازه و پوزش از شاعر بزرگوار، فریدون مشیری (1305-1379)

 

بی‌تو بی برق شبی باز ازآن کوچه گذشتم

همه‌ جا دست کشیدم پی دیوار تو گشتم

پنجه‌ام رفت سوی آی‌فون برقی که نزنگید   

عاشقی مست نگه کرد و براین معرکه خندید 

گفت این خانه گرفتار دغل‌بازی و حراج و چپوشد

صاحب خانه فرارید و زن و بچه ولو شد.

شوق دیدار تو ماسید لب جام وجودم،

بودم  آن عاشق بیچاره که بودم.

 

جای گُل چند بغل تیرچه و آجر و سیمان 

کوچه را زیر و زبر کرده و پنهان

بوی سرگین الاغ و دوسه‌ تا سطل زباله

همه‌ را داده حواله!  

آب بد بوی کثیفی وسط کوچه روان بود

جای گل خار زدیوار عیان بود

 

زن همسایه که از قهقهه‌ی مست، هراسید

با سگی بسته به زنجیر مرا دید

گفت دیگر چه زمان دل و دلدادگی و عشق و جنون است؟

دل ما اهل محل از ستم دزد و اراذل همه خون است.  

برق تا رفت، یکی داخل این مزبله پیچید

یا ترکمون زد و یا تِر زد و جیشید!

 

ترس ترسان گل پژمرده بدستم ننشانش بددادم!

گـُ گـُ گفتم که دراین کوچه به بیراهه فتادم

داستانم چو شنید از ته دل یکسره خندید

لحظه‌ای در نظرم یاد خر و باقله پیچید!

زیر لب گفت برو عشق در این دوره حبابست

فکر نان کن پسرم خربزه آبست

 

یادم آمد که شبی روشن و پاکیزه گذشتیم

چندبار اول این کوچه به آخر همه گشتیم

جای این لای و لجن آب زلال خنکی بود

آب آهسته لبش را به لب  قافله می‌سود!

 

هم ازاین کوچه صفای خنک آب نهان شد

هم گل و غنچه و مهتاب رمان شد

نه کنون خوشه‌ی مهتاب فرو ریخته در آب

نه به آواز شباهنگ بچشمان کسی خواب

 

یادم آمد که بمن گفت برو فکر دگر کن!

تا فراموش کنی چندی ازاین شهر سفر کن!

باز گفتم “سفر از شهر ندانم، نتوانم!”

“نتوانم!”

 

هرگز از درد جدائی نرمیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

یار اگر کرد جوابم نگسستم

پای دیوار همین کوچه نشستم  

                                        ع.آرام  مرداد 87